Διαβάζω Digicat και θυμάμαι τα πρόσωπα που τα φώτιζε το βράδυ μόνο το αχνό γαλακτερό σχεδόν φως από τις οθόνες των συσκευών τους. Ηταν το ίδιο εκείνο βράδυ με τα πεφταστέρια των Περσείδων και όμως τα κεφάλια παρέμεναν πεισματικά σκυμμένα πάνω από smartphones, tablets και την "ασημένια" μειονότητα των notebooks. Ολα αυτά σε ένα μέρος χωρίς άλλη, σημαντική, φωτορρύπανση και με τη σκοτεινή παραλία απελπιστικότατα κοντά.
Πού ζούμε τελικά; "Εκεί μέσα" και, άραγε, ποιο να είναι αυτό το μέσα και ποιο το έξω; Θυμάσαι ένα επεισόδιο με τον κόκορα του Αρκά που χτυπάει ένα αβγό και του απαντάει μια φωνή "ποιος είναι εκεί μέσα" ή κάπως έτσι τέλος πάντων;
Φτάσαμε σε ένα όνειρο που κυνηγήθηκε για δεκαετίες. Η μόνιμη διασύνδεση, η πληροφορία στις άκρες των δαχτύλων μας, η πανταχού παρούσα δικτύωση, όπου και αν θες να πας σήμερα. Πόσο απροσδόκητο είναι που όλες αυτές οι φράσεις ήταν τα συνθήματα, τα motto, εταιρειών πληροφορικής; Καθόλου.
Τις εβδομάδες που πέρασαν είδα φευγαλέα τον θρήνο μιας μητέρας για τον χαμό του παιδιού της online. Μα είναι αυτό θέμα για τα social media διερωτήθηκαν πολλοί. Πόσο καλά στέκεις όταν βγάζεις στα σύρματα του twitter τον θρήνο σου, διάβασα από λιγότερους. Ομως αντίστοιχοι θρήνοι για το φευγιό πατεράδων, μανάδων, γιαγιάδων και παππούδων, φίλων και εξαδέλφων, δεν συγκέντρωσαν τέτοια κριτική. Ναι, ο θάνατος είναι και μέσα στις οθόνες των συσκευών μας, σαν να βγάζει τη γλώσσα του ή, απλώς, σαν να διεκδικεί τον χώρο που του αναλογεί στον ψηφιακό κόσμο.
Στον οποίο το "κρετίτον σιγάν" έχει την ισχύ και τη δυναμική του παλαιού κόσμου. Καλό θα είναι να θυμόμαστε την αξία της σιωπής, ένα μέρος της εξέλιξής μας και της επιβίωσής μας οφείλεται στη σιωπή.
Δυσκολευόμαστε να σκεφτούμε τον εαυτό μας χωρίς μια συσκευή-προέκταση του χεριού μας που καταγράφει κάθε στιγμή μας. Νομοτελειακά θα βρούμε την ισορροπία και αν δεν τη βρούμε θα υποχρεωθούμε να εφεύρουμε μία.
Στο μεταξύ οι πιο ψηφιακοί θα χάνουν τα πεφταστέρια των Περσείδων που θα διασχίζουν τον νυχτερινό ουρανό πάνω από τα κεφάλια τους ή θα τα βλέπουν επανάληψη σε time lapse video στο YouTube ή σε λίγο φλου λίγο σκοτεινιασμένες ή λίγο αρτιστίκ φωτογραφίες στο Instagram.
Οι νυν νέοι είναι η εξέλιξη των νέων του γουόκμαν της δεκαετίας του '80. Εκείνοι ήταν που έβαλαν τις βάσεις στην "ηχηρή μοναξιά" που τραγούδησε ο Δήμος Μούτσης. Αυτό που βλέπουμε ίσως γύρω μας μπορεί να είναι μια "φωτεινή μοναξιά" με τις οθόνες να φτιάχνουν μικρές, αδύναμες σκιές των δαχτύλων που κινούνται πάνω τους. Τίποτε δεν προκύπτει στα ξαφνικά. Δεν μπορεί να υπάρξει ένας κόσμος χωρίς διασύνδεση πια και όταν ένας τέτοιος δημιουργείται φευγαλέα είναι αποτέλεσμα ανελευθερίας, καταπίεσης, βαρβαρότητας. Και την ισορροπία θα την βρούμε ή, εν ανάγκη, θα ανακαλύψουμε μια νέα...
Σχόλια