Ποτέ δεν αποσαφήνισα αν πρέπει να λέμε “ο” Guardian ή “η” Guardian και είμαι σχεδόν σίγουρος πως για το γένος του βρετανικού εντύπου (πάρτε και ένα ουδέτερο, χα!) μπορούμε να λογοφέρουμε επί ώρες. Δεν είναι αυτό το θέμα.
Ο (τ'αποφάσισα) Guardian είναι γνωστός για την επιθετική προσέγγισή του όσον αφορά στο Internet. Εχει αγκαλιάσει το μέσο και έχει ανοίξει νέους ορίζοντες στη χρήση του για τα δεδομένα ενός, ας το πούμε, συμβατικού μέσου ενημέρωσης.
Μετά το Comment is free που μετράει κάμποσα χρόνια λειτουργίας, μπαίνει πια και στην αρένα του User Generated Content, του περιεχομένου που παράγεται από τους χρήστες που, φυσικά, δεν είναι κατ'ανάγκη επαγγελματίες της ενημέρωσης. Η σχετική εφαρμογή-υπηρεσία ονομάζεται Guardian Witness και θα μας απασχολήσει στις γραμμές που ακολουθούν όχι για τη λειτουργικότητά της αλλά για τη φιλοσοφία της.
Πρώτα πρώτα, το Witness δεν είναι ένα γενικό κάλεσμα για κατάθεση περιεχομένου. Δηλαδή ,αν είδες μια γάτα να τρώει ψαροκέφαλα μην μπεις στον κόπο να τους στείλεις τη φωτογραφία της. Μέσω του Witness ο Guardian καλεί τους χρήστες-αναγνώστες να συνδράμουν με συγκεκριμένο περιεχόμενο, για παράδειγμα με φωτογραφίες και σχετικό υλικό για πολυόροφα κτίρια. Εχεις κάτι σχετικό να στείλεις; Στείλε. Αλλά δεν είναι απαραίτητο πως θα το δεις και δημοσιευμένο. Μπορεί η ομάδα αξιολόγησης του Guardian να μην το κρίνει άξιο δημοσίευσης και να μην το δεις ποτέ να αρμενίζει στο Internet.
Το ενδιαφέρον είναι στο ιδιοκτησιακό καθεστώς του περιεχομένου. Εστω, λοιπόν, πως φωτογράφισες το πολυόροφο κτίριο στο λιμάνι του Πειραιά ή κάποιο από τα ψηλά κτίρια στο Μαρούσι. Και, έστω, άρεσε το στιγμιότυπο και δημοσιεύεται στο Guardian Witness. Τίνος είναι βρε παιδιά η φωτό;
Παραδέχομαι πως οι σελίδες με τους όρους και τις προϋποθέσεις δεν είναι οι αγαπημένες μου, αλλά ας όψεται η ανάγκη (και η περιέργεια). Τι λέει λοιπόν ο Guardian επί του θέματος:
Τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας παραμένουν στον χρήστη, όμως με την εισαγωγή, για παράδειγμα, μιας φωτογραφίας στο Witness, ο Guardian μπορεί να τη χρησιμοποιήσει στα υπόλοιπα μέσα του ομίλου του. “Στην περίπτωση που ένας τρίτος -για παράδειγμα ένας τηλεοπτικός οργανισμός ή μια άλλη εφημερίδα- επικοινωνήσει μαζί μας και εκδηλώσει ενδιαφέρον για τη χρήση περιεχομένου από το GuardianWitness θα διερευνήσουμε, αλλά δεν δεσμευόμαστε γι' αυτό, το ενδεχόμενο να καταλήξουμε [με εσάς, τον δημιουργό του περιεχομένου] σε συμφωνία για τη μεταξύ μας κατανομή των εσόδων”.
Δηλαδή, θα προσπαθήσουμε μεν να επικοινωνήσουμε μαζί σας αλλά δεν ορκιζόμαστε γι' αυτό. Ωστόσο μπορούμε να θεωρήσουμε πως ο Guardian είναι τίμιος (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) και πως δεν θα επιχειρήσει να ξεγελάσει ή να εξαπατήσει τον χρήστη που έσπευσε να στείλει κάτι στο Witness. Αλλωστε πάντα κάποιος μπορεί να ξεμπροστιάσει online τον Guardian και να τον κάνει να τρέχει και να μη φτάνει, οπότε γιατί να το ρισκάρει;
Σίγουρα η προσέγγιση του Guardian είναι ενδιαφέρουσα. Δείχνει προς τα πού οδεύουν τα μεγάλα ΜΜΕ που θέλουν να επιβιώσουν σε μια εποχή που η συμβατική διανομή περιεχομένου μάς άφησε χρόνους. Μένει να δούμε -με ανυπομονησία- ποιοι -και, κυρίως, πώς- θα απαντήσουν στον μεγάλο βρετανικό οργανισμό.
Σχόλια